Wszystko się zgadza – acta w języku łacińskim oznacza, aż strach zacytować w dobie ACTA: zajęcia, czynności, postępowanie, czynności urzędowe, obrady senatu, protokoły posiedzeń senatu, akta, protokoły sądowe*… Nie wierzmy zatem, że skrót nazwy tego traktatu, który traktatem zgodnie z konstytucją być nie może – pochodzi od Anti-Counterfeiting Trade Agreement.

Acta znaczy po łacinie również: dzieje osób prywatnych. Być może chodzi zatem o pisanie nowych dziejów świata, jego kronikę, powszechny spis internautów, próbę zindeksowania  wszystkich dysków twardych przez Wielkiego Brata, wielką wymianę danych osobowych albo wymianę starych PCtów, które wraz z dyskami zapchanymi nielegalnymi empetrójkami i empeczwórkami zagracą w przyszłości policyjne i sądowe magazyny? Ewentualnie nie wiadomo o co chodzi. Czyli chodzi o pieniądze – wiadomo, że raczej wielkie pieniądze, jakie tracą dystrybutorzy, posiadacze licencji, wprowadzając coś do obiegu z nadzieją na wielkie zyski – jednocześnie świadomie ograniczając tenże obieg, a to ze względu na miejsce, a to ze względu na czas, a to ze względu na nośnik lub: trudne słowo: pola eksploatacji, albo jeszcze ze względu na… Gdy jednak otworzy się pierwszą lepszą lub gorszą gazetę – można dowiedzieć się, że na świecie istnieje globalizacja, a Unia Europejska zapewnia jednolity rynek i 4 podstawowe swobody: swobodny przepływ osób, swobodny przepływ kapitału, swobodny przepływ towarów i swobodne świadczenie usług. Niektórzy, jak Przewodniczący Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso podkreślają jeszcze, że do tych 4 podstawowych powinna dojść piąta swoboda: swobodny przepływ wiedzy. Taki swobodny przepływ wiedzy zapewnia dzisiaj głównie … „ten zły” internet. Dziś już nie można powiedzieć, że jeśli mnie nie stać na zakup książki, encyklopedii albo gazety – jestem pozbawiony dostępu do takich źródeł. Paradoksalnie jednak nawet dysponując pieniędzmi nie zawsze mogę je też kupić w internecie, ponieważ zabrania tego dystrybutor, nie wolno mi się tym podzielić lub wykonać prywatnej kopii, ponieważ zabrania tego licencja, a niedługo być może nie będę mógł tego nawet zacytować… Najchętniej więc bym nie kupował, albo kupował bezpośrednio od autora. W pierwszym przypadku naruszając własność – łamię prawo – czego nie chcę, w drugim – nie zawsze mogę tego dokonać. W rezultacie najwięcej korzysta na tym podziemie internetowe. Choć istnieją na szczęście na tym świecie alternatywne światy: darmowe i otwarte oprogramowanie, licencja GNU GPL, Creative Commons; niektóre komercyjne programy można używać za darmo pod warunkiem, że w trakcie ich użytkowania będziemy oglądać reklamy, itd. Z jednej strony mamy Copyright, z drugiej Copyleft. Prawa półkula podpowiada nam, że czegoś nie wolno kopiować i trzeba przestrzegać zasad pod groźbą kary, lewa półkula uspokaja: „możesz z tego korzystać, bierz ile chcesz, przekazuj dalej, ale pamiętaj, że trzeba przestrzegać kilku zasad w imię dobrych zasad i wspólnego dobra”. Dwa przeciwstawne koncepty odwołujące się do dwóch różnych wrażliwości, choć czasem do jednego właściciela szarego organu przetwarzającego te wszystkie informacje…

A więc mamy problem. Twórcy i artyści burzą się, że tracą pieniądze w wyniku piractwa,   wielkie koncerny forsują traktat godzący, jak się okazuje po fali protestów w kilku krajach ale też dzięki czujności Generalnego Inspektora Danych Osobowych i Rzecznika Praw Obywatelskich w Polsce – w interesy publiczne, i jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności zagrożony jest zarówno interes publiczny jak i interesy handlowe… Rząd z jednej strony może oberwać butelką i kamieniem od użytkowników internetu, za chwilę na polskie ulice mogą także wyjść artyści (to byłoby zresztą ciekawe i mielibyśmy szansę zorganizować największy happening na świecie), a obrońcy niedostosowanych do obecnych realiów praw autorskich rodem z XIX wieku, rzecznicy własności intelektualnej, osoby chroniące znaków towarowych, właściciele marek i patentów – wszyscy oni mogą równie dobrze zmusić Rząd Polski do zdecydowanych działań na rzecz zabezpieczenia swoich interesów… Równie dobrze możemy być zmuszeni do przyjęcia ACTA, choć ten wariant byłby najgorszym z możliwych. Nie wiadomo zatem jak przerwać ten impas.

Acta-Sracta. Wprowadzenie ACTA tak naprawdę niczego nie zmieni. Żyjemy w Państwie Prawa (cokolwiek to znaczy) i dziś można bronić swoich interesów bez ACTA czy jakichś innych nadbudówek zza Oceanu czy zza granicy. Skupmy się zatem, na dostosowaniu prawa autorskiego do dzisiejszych realiów, po prostu je zmieńmy na tyle ile możemy,  posuwając się o krok, najlepiej kilka kroków naprzód, uwzględnijmy w nowych projektach zapisów różne, najlepiej wszystkie znane na dziś i obowiązujące modele licencji, znośmy sukcesywnie bez szkody dla twórców wszelkie bariery przepływu wiedzy, dostępu do informacji i dóbr kultury dla dobra nas samych i przyszłych pokoleń; zadbajmy o większą edukację, choćby w zakresie zmian, które mają być wprowadzone (patrz: pouczający przypadek braku wiedzy i rzetelnych informacji na temat ACTA). Piszę w pierwszej osobie liczby mnogiej, choć powinienem pisać w drugiej, zwracając się do polityków. Zatem zwrócę się do Was, drodzy politycy, w imieniu wszystkich internautów – zarówno użytkowników jak i przedsiębiorców: bez nas, bez ludzi znających od lat specyfikę internetu, korzystających z niego dniami i nocami, pracujących dzięki niemu, tworzących różne modele biznesowe oparte na sieci, wykorzystujących internet w dobrych ale też i złych celach nie ruszycie z miejsca… A nawet jeśli – Wasza droga będzie usłana cierniami podobnie jak droga do podpisania/ratyfikowania ACTA… A w kolejnych wyborach parlamentarnych w roku 2015 wygra Polska Partia Internautów utworzona być może już za moment przez 17 milionów użytkowników internetu w Polsce. Nikt raczej nie zdobędzie większego poparcia – a do Sejmu będzie miała szanse wejść nawet Partia Piratów. Tylko po co? Zadyma wokół ACTA to dobry moment aby zacząć zmiany, choć nie oszukujmy się, że dziś Europa ma dużo poważniejsze problemy… Gdyby jednak okazało się, że są potrzebni ludzie do tworzenia konkretnych zmian, projektów, zapisów, rozwiązań, modeli , koncepcji dystrybucji etc – znajdziecie ich bardzo prosto: wpisując odpowiednie słowo kluczowe w wyszukiwarce Google…

Autor wziął udział w pierwszej na świecie debacie publicznej w sprawie ACTA “ACTA? DEBATA O WOLNOŚCI I WŁASNOŚCI”, która odbyła się w Stoczni Gdańskiej w Sali BHP w dniu 4 lutego br.

Copyleft   ↄ⃝. Arkadiusz Jadczak 2012

P.S. Polecam także wpis na blogu mojego przyjaciela Marka Friedmana “ACTA jak Prohibicja”.

* Jerzy Pienkoś, Słownik łacińsko-polski, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1996, str. 20

Nie. Tak nie było. Porwałem swoją narzeczoną i uprowadziłem niczym Czeczen. Tyle, że do Pragi. Czeskiej Pragi, bo jak opowiedziałem później o tym fakcie kilku moim znajomym – myśleli, że wziąłem ślub na prawobrzeżnej Warszawie…

Właściwie to nigdy się nie zastanawiałem poważniej dlaczego akurat Praga. Był chłodny, październikowy poranek, kiedy wjechaliśmy czerwonym Seicento (pożyczonym od mojej matki na “wycieczkę do Pragi”) do samego centrum tego pięknego miasta położonego nad Wełtawą. Praga po prostu zawsze nam się podobała jako miasto, wyjątkowo stare i wyjątkowo ciekawe. Dlatego tam też wynajęliśmy mieszkanie w starej kamienicy nieopodal Vaclavskie Namesti na całe 4 dni. I tam postanowiliśmy się pobrać. Ot – taki długi weekend.

Wszystko było wcześniej umówione przez Internet, bo jak się okazało już wtedy, w 2001 roku, można było zorganizować ślub w polskiej ambasadzie zupełnie zdalnie. A zaczęło się od maila… Potem zaś skromna uroczystość została przygotowana bardzo sprawnie w ciągu dwóch tygodni przez kilku sympatycznych pracowników ambasady. Z szampanem i poczęstunkiem włącznie. Dlatego od razu po przybyciu do Pragi udaliśmy się „w miasto”, aby jak prawdziwi turyści-ateiści spacerować i zwiedzać zabytki do późnego wieczora. Nazajutrz 26 października braliśmy ślub, więc cały dzień spędziliśmy w plenerze na spacerach, choć było to również intensywne oczekiwanie na następny poranek – z odrobiną tremy.

Przez cały pobyt towarzyszyła nam piękna jesienna pogoda, co spowodowało, że wspominamy go nie tylko jako zawarcie aktu małżeństwa, ale również jako sympatyczny wyjazd do pięknego miasta, połączony ze zwiedzaniem i odpoczynkiem. I wyczerpującą wędrówką po klubach jazzowych w ramach nocy poślubnej. Już nigdy więcej absynt nie będzie tak smaczny i pożywny…

26 października 2001, w słoneczny i chłodny piątkowy poranek, wyszedłem z mieszkania i udałem się na okoliczny targ kwiatów, by kupić wiązankę ślubną. A sam ślub? Jak wyglądał? Niech opowiedzą zdjęcia.

Poniżej 10 fotografii z tamtego piątku – odkurzonych z albumu rodzinnego dokładnie w 10-tą rocznicę ślubu.

Nie znam się na mówieniu, ale ciekawi mnie dlaczego w języku mojego syna nie pojawiły się do tej pory wyrazy na “F”, “H”, “I”, “J”, “L”, “Ł”, “O”, “R”, “S”, no i wszystkie końcowe litery od “U” począwszy. Zapisywałem tylko jego kolejne słowa w porządku alfabetycznym, więc dziś wiem jedynie których wyrazów używa, choć pierwsze z wypowiedzianych to były mama, tata i mamba. Zresztą może tu wcale nie chodzi o litery… Może te wszystkie wyrazy pojawiły się nieprzypadkowo?

Pomimo tego ciągłego mówienia w swoim języku, zadziwia mnie jak dziecko sobie radzi w sytuacjach, kiedy jednak chce coś powiedzieć, skomunikować się z rodzicami czy otoczeniem, być zrozumianym.  Przykładowo, gdy chce zaprotestować, że jeszcze śpimy nad ranem, budzi nas stwierdzeniem: “Mama, tata, nie aaa!” co oznacza: “Mama, tata, nie śpijcie (już)!”. “Ej, brym” – pada zawsze po tym, jak Nela, jego siostra, jedzie do szkoły. “Tata, kom!” to wezwanie abym usiadł z nim przy komputerze. A “Dije” to po prostu zaproszenie na spacer, któremu towarzyszy wyciąganie butów z szafy.

Poniżej zamieszczam słownik Antoniego :-)

A

a – jeść

aaa – spać; spanie

ał – otwierać, uwalniać (się)

B

be – bajka, film; oglądać

ba – upadek, upaść, grać w piłkę

bleee – śmieci, brud; brudne

boli – boli; rana

brym – auto, motocykl; jechać

C

cicie – picie; pić

cici – pociąg, tramwaj

D

da – daj!, dać, masz!

dije – gdzie; iść

E

eee – kupa, siku

ej – siostra, brat, dziecko

G

gulgul – basen; pływać

K

k – gorące

kom – komputer

M

mama – mama

mamba – babcia

me – krowa, koń

mniam – guma do żucia

N

nie – nie

P

papa – do widzenia

T

tata – tata

to – ktoś, ten

toto – kto to, co to

Cały artykuł można przeczytać w najnowszym numerze “Wprost” dostępnym w kioskach od wczoraj.  Zachęcam do lektury artykułu i wymiany poglądów. Liczę szczególnie na głosy pokazujące ciemne strony tacierzyństwa, bo o nich pisze się i mówi stosunkowo mało. Nie żebyśmy sobie ponarzekali, drodzy Panowie, tylko raczej utworzyli grupę wsparcia.

Kiedy w jednej z rozgrywek drużyna mojej córki odpadła w ćwierćfinale – byłem ciekawy czy wpłynie to na ich dalsze zachowanie. Ale gdzie tam. Dzieci bawią się w najlepsze i chłoną atmosferę zawodów do tego stopnia, że szybko zapominają o przegranej. Dlatego już za moment, gdy zaczęły się kolejne rozgrywki i można było walczyć o nowe punkty – jakiś nowy duch w nie wstąpił :-) W efekcie zdobyli puchar (od wczoraj stoi w gabinecie dyrektor szkoły) i każdy z drużyny mojej córki otrzymał złoty medal. W naszej rodzinie jest to pierwszy złoty medal, dlatego mieliśmy z tego powodu tyle radości w domu wczoraj popołudniu. Najbardziej jednak cieszyliśmy się, że Nela świetnie się bawiła. W ciepłym słońcu październikowym nie mogło być piękniejszego widoku jak radość tych dzieciaków biegających i starających się z całych sił, by wygrać.

Mini fotoreportaż z zawodów zamieszczam poniżej:

Jeszcze tylko rano muszę kupić świeżą bułkę, za moment kładziemy ją wcześniej spać by wypoczęła i wstała wyspana – i jutro o 09.00 zacznie się wielka przygoda. Nie jestem szalonym ojcem, który chce zrobić z córki drugą Agnieszkę Radwańską, ale motywuję córkę do tego, by trenowała, sam dając jej od jakiegoś czasu przykład i opowiadając jak sport wpływa na różne umiejętności, które przydają się w życiu. Nauczyłem ją pływać w sierpniu, późno, ale skutecznie. I to sprawiło mi wielką frajdę. Teraz sam czerpię przyjemność z wysiłku który towarzyszy mojemu powrotowi do gry w koszykówkę i nauce gry w tenisa… tuż po treningu córki. Choć dziś sport jest dla mnie wyłącznie próbą przezwyciężania własnych słabości i odreagowania stresu zawodowego – doceniam w nim ten dialog z własnym ciałem, które poddaje się i wielokrotnie mówi “nie”, a jednak można je namówić do wysiłku, do jeszcze jednego skoku, mocnego uderzenia rakietą i szybkiego biegu…

Mam zatem nadzieję, że jutro swoją obecnością dam swojej córce dodatkową energię – idę tam głównie po to. Wierzę, w jej możliwości, choć kocham ją za to kim jest, a nie za to co potrafi lub w najbliższym czasie będzie potrafiła osiągnąć. Jutrzejsza ewentualna porażka w końcu też nam otworzy drogę do przyszłych sukcesów :-)

Poniżej zdjęcia ze wspomnianych zawodów i treningu mojej córki:

Najczęścej odwiedzam z dziećmi ogródki w łódzkim Zoo, Parku Zdrowie, Parku na Młynku, w Parku 3 Maja, czy w Arturówku. Choć mam to szczęście, że działając w Zarządzie Wspólnoty Mieszkaniowej przed laty udało się przekonać większość mieszkańców, że lokalny ogródek na terenie naszej posesji pozwoli nam się bardziej zintegrować, a dzieciom ułatwi zabawę w najbliższym otoczeniu domu.

Drabinki, huśtawki, piaskownice – moje dzieciaki mają na nich więcej przyjemności niż ja miałem w ich wieku pod koniec lat siedemdziesiątych. Po pierwsze teraz nietrudno znaleźć plac zabaw pod gołym niebem – jest ich naprawdę dużo w mieście, a i też taki obiekt staje się czymś normalnym na nowych osiedlach. Nie wspominając o jakości wszystkich urządzeń, sprzętów i zabawek. Pamiętam jak z matką jechałem czasem przez pół miasta tramwajem, aby dotrzeć na upragniony placyk, gdzie oprócz najczęściej niedziałających sprzętów czekały na mnie nieznajome dzieci, z którymi nieraz musiałem się przepychać w walce o miejsce na huśtawce. Dziś wszystko odbywa się bardziej kulturalnie, nawet niektórzy rodzice gaszą zapędy nie swoich podopiecznych, którzy w walce o wiaderko czy miejsce na drabince gotowi są zrobić wszystko, a na pewno wiele ;-)

Nie pokuszę się o ocenę, który plac jest najlepszy, najbardziej interesujący, do którego ogródka jordanowskiego udać się z dzieckiem – bo są to mimo wszystko indywidualne upodobania, a dodatkowo to zależy od wieku dziecka. Nie wszędzie bowiem da się spędzić bezpiecznie czas z maluchem, a i na tych przeznaczonych dla najmłodszych starsze dzieci mogą się nudzić. Warto sprawdzić samemu udając się na wycieczkę po swoim mieście – wycieczkę “Szlakiem ogródków jordanowskich” :-)

Frajdę miały przede wszystkim dzieci, dla których tego dnia wstęp do prawie wszystkich obiektów: samolotów, śmigłowców, a nawet wojskowych samochodów transportowych był nieograniczony i bezpłatny. Wizyta w olbrzymim śmigłowcu Mi-6, pasażerskim TU-134 A w barwach PLL LOT czy transportowym górnopłatowcu oraz wspaniały pokaz pilotów z Grupy Akrobacyjnej Żelazny były największymi atrakcjami pikniku. Tego dnia na łódzkim niebie latało dwóch członków grupy: Wojciech Krupa (6) i Wojciech Nowaczyk (7). Od pilotów można było dostać pamiątkowy plakat z autografami a nawet dedykacją. Kiedy pogratulowałem umiejętności jednemu z nich i przyznałem, że jestem pierwszy raz na tego typu imprezie i nie sądziłem wcześniej, że oglądanie pokazu akrobacji z Ziemi może wywołać tyle emocji – usłyszałem w odpowiedzi, że: – To nie jest trudne i przypomina jazdę na rowerze, tyle, że po niebie…

Od czasu do czasu nad głowami sunęły białe szybowce, w tle cały czas odbywał się koncert oraz kilka imprez towarzyszących, ale najlepsza była z tego wszystkiego atmosfera – zupełnie rodzinna, piknikowa (część osób leżała nawet na kocach), tak, jakby to odbywało się w ogrodzie, u znajomych albo bliskich przyjaciół. Biegające i szalejące dzieci, psy, podekscytowani rodzice, którzy także z niecierpliwością ustawiali się w kolejce do zwiedzania, setki osób z aparatami fotograficznymi i wpatrzeni w niebo miłośnicy latania oraz zwykli gapie – przez cały czas było widać jakie emocje budzi u widzów latanie, podniebne ewolucje i sam fakt, że jest w Łodzi takie miejsce, w którym raz do roku można wpatrywać się w niebo i chłonąć atmosferę lotniska oraz tego pięknego sportu.

Poniżej znajduje się krótki mini fotoreportaż – moje dzieci wspominają tę imprezę już ponad tydzień :-)

Wanienka kąpielowa Mebby Cocoon a właściwie wiaderko Mebby Cocoon to relaks dla dziecka i dla rodziców. Dla dziecka, bo siedzi sobie wygodnie w pozycji, którą dobrze poznało przez 9 miesięcy w brzuchu mamy, a dla rodziców, bo można stać lub usiąść spokojnie obok i patrzeć na dziecko nie zajmując się utrzymywaniem go ponad wodą, zabezpieczaniem główki przed zamoczeniem, bez obawy, że nasza pociecha się zanurzy, obróci, wypadnie podczas kąpieli, etc.

Co więcej zanurzone jest całe ciało dziecka, co zapobiega wychłodzeniu i doskonale wpływa na odprężenie dziecka podczas kąpieli. Moja znajoma korzystająca z Cocoon zauważyła również, że do wiaderka wkłada się dziecko najkorzystniej jak to możliwe – czyli zaczynając od stóp, co dobrze wpływa na wyczucie temperatury i stopniowe ogrzewanie się ciała dziecka wodą – od nóg w górę ciała. W przeciwieństwie do tradycyjnej wanienki, do której dziecko zazwyczaj wkłada się górną częścią ciała (plecy, tułów).

Dla tych, którzy mają problem z oceną czy woda w wanience ma odpowiednią temperaturę przewidziano  termometr (w postaci przyklejonego do ścianki krążka), który reaguje na temperaturę wody poprzez zabarwienie zależne od temperatury. I tak gdy krążek przybiera barwę niebieską – oznacza to, że woda jest zbyt zimna (ok. 35 st. C). Kolor pomarańczowy oznacza, że woda jest dobra do kąpieli (ok. 38 st. C), a kolor czerwony - że woda jest zbyt gorąca (ok. 43 st. C).

Na wyposażeniu jest też siedzisko, polecane do stosowania dla niemowląt oraz bardzo małych dzieci, ale ja kąpię najmłodszego syna (Aleksander, 5 miesięcy) bez siedziska, za to mój starszy syn (Antoni, 2 lata) kąpie się siedząc na “mini stołeczku”. Siedzisko można w każdej chwili wyciągnąć, ponownie włożyć, podobnie jak i korek dzięki któremu spuszczenie wody po kąpieli nie stanowi już problemu. Jeśli więc nie chcesz dłużej dźwigać, przenosić wanienki, aby wylać z niej wodę po kąpieli – ten szczegół ułatwi Ci życie :-) Ponieważ wanienka wykonana jest z lekkich materiałów i ma wyprofilowany brzeg – jej przenoszenie jest bezproblemowe, nawet gdy wiaderko jest jeszcze wypełnione wodą.

Polecam wszystkim rodzicom maluchów tę innowację w kąpieli. Początkowo sam miałem opory, aby porzucić tradycyjną wanienkę na rzecz wiaderka, ale Cocoon sprawdza się świetnie, jest idealny na wakacje, wyjazdy, podróże z samochodem, kąpiele w małych i ciasnych łazienkach, a w szczególności wstawianie go do kabiny prysznicowej, gdzie zwykła wanienka dla dziecka nie sprawdza się już tak dobrze.

Poniżej prezentuję zdjęcia z kąpieli Aleksandra, który pokochał Cocoon :-)

Wiele się zmieniło od czasu, gdy jako mały chłopak wyjeżdżałem pierwszy raz na kolonie. To było lato 1981 roku, szary Jelcz 043 (tzw. “Ogórek”), nieznane twarze synów i córek łódzkiej klasy robotniczej, pomidory i jabłka w torbie jako prowiant na drogę. Pamiętam, że trzęsło, fotele były niewygodne (kąt 90 stopni), a niemiłosierny upał spowodował, że dojechałem nad morze cały mokry. Nigdy tego nie zapomnę. Kolonii też, bo była to niezła szkoła życia…

Dziś moja córka Nela wsiadła do nowoczesnego autokaru z klimatyzacją, zasłonkami, regulowanymi fotelami i przemiłymi opiekunami. Na start Pani wychowawczyni zebrała od wszystkich dzieci kieszonkowe, dzięki czemu rodzice mają gwarancję, że wszystkie pieniądze nie zostaną wydane pierwszego, maksimum drugiego dnia. Moi rodzice trzydzieści lat temu takiej pewności nie mieli… Ale nie oszukujmy się – nie mieli też pieniędzy ;-) Nela wyjechała z czwórką swoich koleżanek z klasy, więc już przynajmniej zna cztery osoby i może w piątkę przetrwają razem wszystkie “kolonijne atrakcje”. Dlatego cieszyłem się razem z nią i jestem pewny, że jej się spodoba.

Co prawda nie na wszystkich zdjęciach jest uśmiechnięta, ale dawno nie widziałem jej tak podekscytowanej i zadowolonej. W końcu zaczęła prawidzwe wakacje. Ja też, bo właśnie siedzę wśród drzew na werandzie drewnianego domu w środku lasu i pisząc ten post słucham dogasającego śpiewu ptaków. Dawno tak nie odpocząłem jak dziś. Wakacje czas zacząć!