Arkadiusz Jadczak

Mogła mieć… sześćdziesiąt

albo piętnaście lat,

mógł to być również

on -

?mógł?, bo widać nie żył już.

Nikt przecież nie wyje

i nie szlocha, bez powodu,

tak, jak robili to ci dwoje

w chłodne wrześniowe popołudnie.

Jeszcze spojrzeli raz przez łzy

na pomarańczowy szpital

i on pochylił głowę,

ona ścisnęła w rękach żółty koc

by nie uciekła resztka

ostatniego ciepła.

Było wrześniowe popołudnie

30 IX 1993

Wrześniowe popołudnie, 5.0 out of 10 based on 1 rating