Arkadiusz Jadczak

Przestałem. Przestałem wierzyć, kiedy ktoś ukradł mi półkolarkę z kościoła.

Miałem trzynaście lat. Zaczęły się rekolekcje majowe, a z nimi straszliwe upały. Całe dnie spędzaliśmy z chłopakami na świeżym powietrzu – od wyjścia ze szkoły po późny wieczór. Dlatego perspektywa spędzenia godziny w dusznym kościele przerażała nas, podobnie jak przymus chodzenia do spowiedzi (nudziło nas ciągłe zmyślanie grzechów: ?nie wyrzuciłem śmieci?, ?byłem niegrzeczny dla mamy?, ?uderzyłem kolegę? i inne bzdety). Nic dziwnego, że jeżdżąc całe popołudnie na rowerze, przyjeżdżaliśmy nim nawet na rekolekcje. Nasz kościół podobny był raczej do garażu lub baraku na budowie – bo w rzeczy samej był w trakcie budowy. Nabożeństwa odbywały się pod żółtą wiatą i pewnego pięknego dnia pojawiły się pod nią, tuż przy wyjściu – stojaki. Można było przy nich zaparkować swój rower. I to był początek końca. Po prostu pewnego pięknego dnia ktoś ukradł moją wymarzoną niebieską półkolarkę. A półkolarka to jedno z dwóch marzeń każdego chłopaka w tamtych czasach – drugim były oczywiście gumowe korkotrampki. Zostałem więc pozbawiony marzeń. Przestałem wierzyć w Boga, bo nie mieściło mi się w głowie, że można coś ukraść z kościoła. I właśnie w taki sposób zakończyłem karierę jako katolik. Nigdy zresztą nie byłem dobry z Prawd Wiary ani Siedmiu Grzechów Głównych. Znałem tylko kilka linijek Ojcze nasz i to też tylko ze słuchu. Teraz to już nieważne. Ta kwestia jest już bez znaczenia. Tylko ta niebieska półkolarka… Ciekawe, czy ktoś na niej jeszcze jeździ?